ماهی‌نامه

هوای غبار آلود دلم

همه چیز رو می شه تقصیر آلودگی هوا انداخت، خستگی فراوون و دنبال گوشه ی تنهایی می گردم ،  سر کار بدون توقف داخل ساختمون رو سه بعدی می کنم و هی به قرنیز ها و گوش هایی که هیچ وقت دیده نمی شه گیر می دم ده ساعت بدون استراحت ، به دوستام زنگ نمی زنم نمی تونم دوباره باهاشون خداحافظی کنم من هر هفته باید با یکی خداحافظی کنم که داره از ایران میره مگه آدم چه قدر توان داره ، دیدن مادر پدرم نمی رم نمی تونم خودم رو خوشحال نشون بدم و اونها رو نگران می کنم ، تو کلاس ورزش هی به خودم تو آینه بدو بیراه می گم ، و روز جمعه بی وقفه فیلم می بینم و حتی با خنده دار ترینشون هم گریه می کنم ، اینا همش تقصیر آلودگی هواست.

   + ماهی ; ٩:٢٢ ‎ب.ظ ; جمعه ۱٥ دی ۱۳٩۱
comment نظرات ()